Τὰ προβλήματα συνοχῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως εἶναι ἐμφανέστατα, ὄχι μόνο στὴν ἑνιαία ἐξωτερική της πολιτική, ἀλλὰ καὶ στὰ τρέχοντα, ὅπως στὰ οἰκονομικὰ καὶ στὸ ἐξωτερικό της ἐμπόριο· ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος καὶ ὁ ἐγκλωβισμός της στὴν ἀτλαντικὴ ἀσπίδα ἀποτελεῖ τὴν κύρια αἰτία, μὲ ἀφορμὴ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς ἐνημερώσεως ἀπ’ τὰ ἀμερικανικὰ δίκτυα καὶ χωρὶς τὴν δυνατότητα ἐκφράσεως ὅποιας διαφορετικῆς γνώμης. Χαρακτηριστικὴ περίπτωση εἶναι ἡ διαφωνία τῆς βαρειᾶς γερμανικῆς βιομηχανίας καὶ τῶν ἄλλων κλάδων, κατὰ τῶν γενικῶν κυρώσεων στὴν Ρωσία, ὅπως τὶς ἐπιβάλλει ἡ Οὐάσιγκτον, χωρὶς ἀξιολόγηση τῶν εὐρωπαϊκῶν συμφερόντων, μὲ προέκταση τὴν ἄσκηση προστατευτικῆς πολιτικῆς ἀπ’ τὴν Ἀμερική. Οἱ ἐπιπτώσεις εἶναι ἄμεσες, κυρίως στὶς γερμανικὲς ἐξαγωγὲς καὶ ἰδιαιτέρως ἐκεῖνες τῶν αὐτοκινήτων, καθὼς οἱ κινεζικὲς τὶς πέρασαν τὸ παρελθὸν ἔτος· οὐσιαστικὸ ἀντίβαρο εἶναι ἕνα, ἡ πίστη στὸ εὐρὼ τῶν λαῶν τους διατηρεῖται ἀτόφια καὶ δὲν ἔχει ὑποχωρήσει καθόλου.