Στὴν Ἑλλάδα παρουσιάζεται τὸ περίεργο φαινόμενο, ἡ πόλωση καὶ ἡ ὀξύτατη πολιτικὴ ἀντιπαράθεση κυριαρχεῖ στὰ κανάλια καὶ στὶς ἀντεγκλήσεις τῶν κομμάτων, ἀλλὰ δὲν ἔχει κανένα ἀντίκρυσμα στὸν ἁπλὸ κόσμο· στὶς πλατεῖες, στὰ καφενεῖα καὶ στὶς ταβέρνες δὲν ἐμφανίζεται κομματικὴ ἀντιπαράθεση, παρὰ μόνο συζητήσεις, γιὰ τὰ οἰκονομικά, τὶς ἐκλογές, τὰ ἑλληνοτουρκικὰ καὶ τὰ διεθνῆ, κυρίως τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο. Ἕνα εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικό, ἡ πλήρης ἀπουσία Συριζαίων ἀπ’ τὶς συζητήσεις αὐτές, ἐνῶ δὲν ἔχει κομματικὰ γραφεῖα σὲ πολλὲς συνοικίες, ἀριστερὲς κατὰ παράδοση· τὸ δεύτερο εἶναι ἡ σύνεση καὶ ἡ ὡριμότης τῶν Ἑλλήνων. Ὑπάρχει ἀγωνία, ἀλλὰ ὄχι πανικός, παρὰ τὶς τουρκικὲς ἀπειλές, ὅπως τὸν ἔχουμε ζήσει τὸ 2015…