Ἡ κοινὴ συνεδρίαση Κοινοβουλευτικῶν Ὁμάδων καὶ Ὑπουργικῶν Συμβουλίων, Γερμανίας καὶ Γαλλίας, προχθὲς στὸ Παρίσι, προσέφερε ἐλπίδες αἰσιοδοξίας καὶ διάθεση ἐνεργοῦς συμμετοχῆς τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν στὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἕνωση τῆς Εὐρώπης, μετὰ τὸ δωδεκάμηνο τῆς ἀτλαντικῆς της ὑποταγῆς· οἱ δηλώσεις Ὄλαφ Σὸλτζ καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἐνθαρρυντικὲς πρὸς ὅλους. Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ Γαλογερμανικοῦ Ἄξονος μετράει, μὲ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἑξηκονταετίας του· οἱ δύο μεγάλες χῶρες ἦταν ἡ αἰτία τῶν παγκοσμίων πολέμων τοῦ παρελθόντος αἰῶνος, ἀλλὰ ἀποτελοῦν καὶ τὴν ἀτμομηχανὴ τῆς ἑνοποιήσεως τῆς γηραιᾶς ἠπείρου στὶς μέρες μας. Ἡ βαρύτης δίδεται σὲ δύο κυρίως τομεῖς, στὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία της, μὲ δημιουργία ἀναγκαίας ἀμυντικῆς της θωρακίσεως, καὶ προστασία τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της, μὲ διεύρυνση τῶν σχέσεών της μὲ τοὺς Ἀναδυομένους· ὁ ψυχολογικὸς ἀντίκτυπος στοὺς λαούς της ἔγινε, ὁπότε ἀπομένουν τὰ πρακτικὰ μέτρα, μὲ πρῶτο τὴν ἀπάντηση στὸν ἀμερικανικὸ προστατευτισμό.