Ἡ διστακτικότης τῶν Εὐρωπαίων στὴν χάραξη ἑνιαίας πολιτικῆς, γιὰ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία τους καὶ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ συνοχή τους, συμπλήρωσε τὴν ἐπιφανειακὴ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀλληλεγγύη της πρὸς τὴν Οὐκρανία· οἱ ὑποσχέσεις πολλές, γιὰ οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ βοήθεια, ἀλλὰ οἱ ἀποφάσεις ἀργοῦν κι ἴσως καθορίσουν αὐτὲς τὴν πορεία τοῦ πολέμου. Οἱ διαφορές, μεταξὺ τῶν ἑταίρων εἶναι μεγάλες, κυρίως τῶν ἀτλαντικῆς ἀποκλίσεως κυβερνήσεων τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν, καὶ τῶν παλαιῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, μὲ ἀναγνώριση τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς ἀνθρωπότητος· οἱ ὥριμοι οἰκονομικοὶ πρωτίστως κύκλοι τους ἀναγνωρίζουν, ὅτι ὁ δυτικὸς κόσμος δὲν εἶναι πλέον ὁ κυρίαρχος τοῦ κλεινοῦ πλανήτου κι ὅτι ἐπείγεται ἡ προσαρμογὴ τῆς γηραιᾶς ἠπείρου στὴν νέα πραγματικότητα, μὲ τὴν δυναμικὴ ἐμφάνιση τῶν Ἀναδυομένων στὰ παγκόσμια πράγματα. Ἑπομένως, ἡ Εὐρώπη εἶναι ὑποχρεωμένη, ἐπιλέγεξαι τὴν συμμετοχή της στὸν σημερινὸ κόσμο ὡς ἰσότιμος ἑταῖρος του τὸ ταχύτερον δυνατόν…