Ἡ ἀνατίναξη τῶν ἀγωγῶν φυσικοῦ ἀερίου τῆς Βαλτικῆς ἀποκαλύπτεται, σύμφωνα μὲ ἐμπεριστατωμένο δημοσίευμα τῶν Νιοῦ Γιὸρκ Τάιμς, ὅτι ἦταν ἔργο τῶν ἀμερικανικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν· ἡ κατάστρωση τοῦ σχεδίου καὶ ἡ ἐκτέλεσή του παρουσιάζονται ἀρκετὰ πειστικά, ἀλλὰ ἡ Οὐάσιγκτον τὰ διαψεύδει κι ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ τὰ παρακάμπτει. Ἡ Μόσχα ὅμως ἐπανέρχεται καὶ ζητάει τὴν σύσταση διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν ἐξέτασή τους, ἡ ὁποία φυσικὰ δὲν πρόκειται νὰ γίνει δεκτή· τὰ ἐρωτήματα παραμένουν κι οἱ ἀπορίες, γιὰ τὰ αἴτια τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, πολλαπλασιάζονται, σὲ ἄλλη ἐντελῶς διεθνῆ συγκυρία, ἕναν χρόνο μετά. Τὰ περίεργα ἀντικείμενα στὸν οὐρανὸ τῆς Ἀλάσκας καὶ τοῦ Καναδᾶ, ἐντὸς τοῦ πολικοῦ κύκλου, γεννοῦν νέα ἐρωτήματα, γιὰ τὶς διεθνεῖς σχέσεις, μετὰ τὸ κινεζικὸ μπαλόνι, πάνω ἀπ’ τὴν Ἀμερική, τὸ ὁποῖο ὅμως τὸ Πεκῖνο τὸ χαρακτήρισε μετεωρολογικὸ κι ἀπομένει ἡ δημοσιοποίηση τῶν εὐρημάτων του μετὰ τὴν κατάρρευσή του.