Οἱ συνομιλίες τοῦ Λοῦλα μὲ τὸν Τζὸ Μπάιντεν στὸν Λευκὸ Οἶκο ὁλοκληρώθηκαν χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα καὶ περιορίσθηκαν στὴν ἀνταλλαγὴ εὐχῶν· στὰ διμερῆ πολιτικά, ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἀρνήθηκε τὴν παράδοση τοῦ Ζαΐρ Μπολσονάρο στὴν χώρα του, ἀπ’ τὴν Φλώριδα ὅπου βρίσκεται, ἐνῶ ὁ Βραζιλιάνος τὸν θεωρεῖ ὡς τὸν ἰθύνοντα νοῦ τῆς ἀποπείρας πραξικοπήματος πρὸ μηνὸς στὴν πρωτεύουσα του. Στὰ ὑπόλοιπα ὁ Λοῦλα παρέμεινε στὸ πλευρὸ τῆς Ρωσίας κι ἀπέφυγε τὴν καταδίκη της γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ προσφέρθηκε γιὰ διαμεσολάβηση, μαζὶ μὲ τὴν Κίνα· ἡ μεγαλύτερη χώρα τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς ταυτίζεται ἀπολύτως μὲ τὴν ἐνίσχυση τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ ρόλου τῶν ΒΡΙΚΣ (Βραζιλία, Ρωσία, Ἰνδίες, Κίνα, Νότιος Ἀφρικὴ) καὶ τὴν καθοριστικὴ παρέμβασή τους στὴν διεθνῆ σκηνή. Ἡ Οὐάσιγκτον διαπιστώνει, ὅτι ἡ προσέγγιση μὲ τὶς ἐκτὸς Δύσεως χῶρες, περνάει ἀποκλειστικὰ σχεδὸν ἀπ’ τὴν ἀναγνώριση τοῦ ρόλου τῶν Ἀναδυομένων.