Ἡ προσαρμογὴ τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς μας ζωῆς στὴν μετασεισμικὴ Τουρκία δείχνει ἀρκετὰ δύσκολη, καθὼς δὲν ἀναγνωρίζεται ἡ ἠρεμία στὸ Αἰγαῖο, τουλάχιστον στὸ προβλεπτὸ μέλλον· ἠρεμία σημαίνει ἑστίαση τῆς προσοχῆς μας στὰ οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα καὶ στὴν ἀξιοποίηση τοῡ διεθνοῦς μας κύρους, γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῶν προοπτικῶν προσελκύσεως ἐπενδύσεων καὶ αὐξήσεως τοῦ τουρισμοῦ. Σὲ μεγάλο βαθμὸ ἔχουν λογικὴ ἑρμηνεία οἱ δυσκολίες αὐτές, κυρίως τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὁ ὁποῖος ἀντιλαμβάνεται τὴν παρουσία του, ὡς προέκταση τοῦ τραμποκομμουνιστικοῦ ὀράματός του καὶ ἀπολύτου ἐξαρετήσεως τῆς χώρας ἀπ’ τὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγές, χωρὶς οὐδεμία δυνατότητα αὐτενεργείας τῆς Ἑλλάδος· ἡ ἀδυναμία του κατανοήσεως τῆς ψηφιοποιήσεως τῆς χώρας ἀποτελεῖ πειστικότατο τεκμήριο τῶν δυνατοτήτων του, μὲ ἐμμονή του στὴν γραφειοκρατία καὶ στὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο, καθὼς ἀπολαμβάνει τὴν πολυσχιδῆ ἐνίσχυσή του. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἡ ὑπόδουλη στοὺς κρατικοδίαιτους διαπλοκή, παρερμηνεύει τὴν συνάντηση Δένδια, Τσαβούσογλου, ὡς ἀφετηρία διαλόγου…