Ἡ αὐθόρμητος ἔξοδος ὅλων τῶν νέων μας τὴν Τσικνοπέμπτη καὶ τὸ ξεφάντωμά τους μέχρι τὶς πρωϊνὲς ὧρες ἰσοδυναμεῖ μὲ λαϊκὸ ξεσηκωμό· ἀφορμὴ ἦταν, τὸ κλείσιμο τῆς τριετίας, λόγῳ κορονοϊοῦ καὶ περιορισμῶν τῆς ἐνεργειακῆς κρίσεως, ἀλλὰ τὰ αἴτια εἶναι βαθύτερα. Οἱ νέοι, ἔφηβοι καὶ μικρὰ παιδιὰ μέχρι νήπια, ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους, μὲ δημοτικὴ μουσικὴ καὶ ξέφρενους ρυθμούς, ἔστω κι ἂν δὲν γνώριζαν οἱ περισσότεροι τὰ βήματα, καθὼς στὰ σπίτια τους δὲν ἀκοῦν δημοτικὰ τραγούδια, ὡς ἀριστεροὶ γάρ, ξέδιναν στὴν βακχικὴ ἀνάταση· κι ἂν κατὰ σύμπτωση κάποιο μπουλοῦκι τὸ γύριζε στὰ ἀμερικάνικα, σὲ λίγο ἐπανερχόταν στὰ δικά μας, γιατὶ οἱ νέοι δὲν ἀνταποκρίνονταν. Ἐπανάσταση ἔγινε, μὲ βαθύτερες πολιτικὲς προεκτάσεις…