Τὸ σημαντικότερο πρόβλημα τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς μας ζωῆς, ὅπως τὸ ἔδειξε ἡ πάνδημη συμμετοχὴ ὅλων, μὲ πρώτη τὴν νεολαία, στὸν ἑορτασμὸ τῆς Τσικνοπέμπτης, εἶναι ἡ κατανόηση τῆς αὐθορμήτου ἐκρήξεως καὶ ἡ ἐπικοινωνία μαζί της τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν· ὁ ἑλληνικὸς λαός, τὴν ἑπομένη τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου, τοῦ ὁποίου τὴν ἑορτὴ πρόβαλε κατἀ κόρον ἡ φραγκόδουλη διαπλοκή, βρῆκε τὴν εὐκαιρία κι ἔδειξε τὸν πραγματικό του ἑαυτό, τὴν ἄμεση κι ὁλοζώντανη συμμετοχή του στὴν βακχικὴ ἑορτή. Ἔδειξε, δηλαδή, ὅτι τιμάει τὴν ἑλληνικὴ παράδοση καὶ τὴν δημοτική της μουσική, ὡς ἑνιαῖο καὶ ἀδιάσπαστο σύνολο μὲ τὴν γλῶσσα μας· ἡ προπαγάνδα τοῦ ἀφελληνισμοῦ, γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς κοινοβαρβαρικῆς, ἀπ’ τοὺς καθηγητάδες τῆς μαύρης ἐποχῆς τῆς χώρας, μέχρι τοὺς συνοδοιπόρους τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, γελοιοποιήθηκε. Ὁ ἁπλὸς λαὸς τῶν συνοικιῶν καὶ τῶν χωριῶν ἔδειξε τὸ τί τὸν ἐνδιαφέρει πρωτίστως καὶ τὸ ποιός πράγματι εἶναι, επειδή ὁ ἐμμελὴς λόγος, ἡ μουσικὴ καὶ ἡ γλῶσσα, προσδιορίζει τὴν ὀντότητά του· παρόμοιος ξεσηκωμὸς δὲν ἔχει ξαναγίνει κι οὔτε θυμόμαστε οἱ μεγαλύτεροι, μὲ ἀντίστοιχό τους στὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821, στοὺς βαλκανικοὺς πολέμους, στὸ ἔπος τοῦ 1940 καὶ στὴν ὁριστικὴ νίκη τὸ 1949. Εἶναι ἡ πραγματικὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἀναδρομὴ στὶς ρίζες τους, τριῶν τεσσάρων χιλιάδων ἐτῶν.

Ἀπ’ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία, μόνο ἡ Νέα Δημοκρατία κι ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τὸν κόσμο τῆς Τσικνοπέμπτης, ἐπειδὴ τοὺς θρέφει ἡ δημοτική, λαϊκὴ κι ἐκκλησιαστικὴ μουσική, ὡς ἔκφραση τῆς πορείας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ ὡς συντήρηση τῆς ἐλευθέρας πολιτικῆς πρακτικῆς στὶς μέρες μας· ἡ ἔκρηξη τῶν νέων μας εἶναι, σὲ μεγάλο βαθμό, συνέχεια καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῆς ψηφιοποιήσεως τῆς ζωῆς μας, μὲ τὶς ἄρδην ἀλλαγὲς στὴν συμπεριφορά μας· ἡ ἁπλοποίηση τῶν συναλλαγῶν μας μὲ τὸ δημόσιο, τὶς τράπεζες καὶ τὸ ἐμπόριο, μὲ τὴν ἐκπλήρωσή τους ἀπ’ τὸ σπίτι καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῆς χρονοβόρου καὶ ψυχοφθόρου οὐρᾶς, τὶς ὁποῖες κάνουν μάλιστα τὶς περισσότερες φορὲς τὰ παιδιά μας καὶ τὰ ἐγγόνια μας, ἀπ’ τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο. Αὐτὰ τὰ παιδιὰ πρωτοστάτησαν στὸ ξεφάντωμα τῆς Τσικνοπέμπτης. Ἡ ἀντιπολίτευση καὶ περισσότερο ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἔχει ἐπαφὴ κἂν μὲ τὸν κόσμο αὐτό, καὶ φυσικὰ οὔτε δυνατότητα ἐπικοινωνίας· ὅταν πρώτη του ἐπιλογὴ εἶναι ἡ διατήρηση τῆς γραφειοκρατίας καὶ ἡ προστασία τῶν συντεχνιῶν, ἀμέσως ἀποκόπτεται ἀπ’ τοὺς νέους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διακόψει τὶς «διπλωματικὲς» σχέσεις μὲ τοὺς ἀριστεροὺς πατεράδες τους καὶ παπποῦδες τους, μὲ τὶς μανάδες τους καὶ γιαγιάδες τους μαζί τους. Ὅταν ὁ πολιτικὸς ἀρχηγὸς δὲν ἀναφέρει λέξη, γιὰ τὴν ἐπαναστατικὴ ἀλλαγὴ τῆς ψηφιοποιήσεως καὶ γιὰ τὴν ἔλλειψη ἐργατικῶν χειρῶν, μὲ τοὺς εἰδικευμένους νέους στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία νὰ εἶναι ἀνάρπαστοι, ἔχει κόψει κάθε ἐπαφὴ μὲ τὸν κόσμο τους…

Τὸ δεύτερο εἶναι, ὅτι ἀνέδειξε τὸν ρόλο τῆς μουσικῆς στὴν πολιτικὴ ἔκφραση τοῦ ἀτόμου· ἡ μουσικὴ εἶναι ὁ καθοριστικὸς παράγων, «τὸ ἀκουστὸν μόνο τῶν αἰσθητῶν ἦθος ποιεῖ», λέει ὁ Ἀριστοτέλης κι αὐτὸ ἰσχύει στὸν Ἑλληνισμὸ ἀπ’ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μεγάλη διαφορὰ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ πολιτικῆς πρακτικῆς σὲ σύγκριση μὲ τὴν δυτική, ἡ μουσικὴ ἁρμονία· «λόγος, μέλος, ἁρμονία καὶ ῥυθμός», ὑπογραμμίζουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες σοφοί, ἀπ’ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη, μέχρι τοὺς πατέρες τῆς ἐκκλησίας, τοὺς βυζαντινοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς διδασκάλους τοῦ γένους. Ἀντιθέτως, οἱ Δυτικοί, ἀπ’ τοὺς καθολικοὺς πατέρες μέχρι τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τοὺς μεγάλους φιλοσόφους, Καρτέσιο, Κάντ, Ἕγελο, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν μουσικὴ καὶ τὴν θεωροῦν ὡς ἀνασταλτικὸ παράγοντα στὴν μελέτη τῆς φιλοσοφίας. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι κι ὀλίγον ἀμπελοφιλοσοφία! Τὸ γεγονὸς εἶναι ἄλλο, ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση ἔχει ἀλλάξει τὸν κόσμο· ὁ βιομηχανικὸς ἄνθρωπος εἶχε ἑστιάσει τὴν προσοχή του στὴν ἐξειδίκευση καὶ στὴν ἀπόδοση τῆς χειρός· ὁ ψηφιακὸς τὴν ἑστιάζει στὴν δημιουργικότητα τῆς σκέψεώς του, τῆς διανοίας του, τοῦ λόγου του. Ὁ ἑλληνικὸς λόγος εἶναι ἀπ’ τοὺς πιὸ δημιουργικοὺς παγκοσμίως.