Ἡ ἀδυναμία στῆς διασκέψεως τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν τῶν Εἴκοσι μεγάλων, στὴν ἔκδοση κοινοῦ ἀνακοινωθέντος, ἐξ αἰτίας τῆς ἐμμονῆς τῶν Ἀτλαντικῶν, γιὰ συμπερίληψη τῆς καταδίκης τῆς Ρωσίας, γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ἀποκάλυψε τὴν ἐξάντληση τῶν ὁρίων τῆς παγκοσμίου ἐξουσίας τους· ἡ δουλική τους προπαγάνδα τὸ ἀπέδωσε στὴν ἄρνηση τῆς Κίνας, ἀλλὰ ἦταν κι ἡ Ρωσία ἀντίθετη, ὅπως κι οἱ Ἰνδίες, ἐνῶ δὲν ἐδόθη ἡ δυνατότης τῆς ἐκφράσεως τῶν ἄλλων ὑπουργῶν. Τὸ πρόβλημά τους εἶναι, ἡ διατήρηση τῆς παγκοσμίου δυτικῆς κυριαρχίας, ἀλλὰ αὐτὸς τελείωσε ὁριστικὰ μᾶλλον καὶ τὸ ἔχουν ἀντιληφθεῖ, ὅπως φαίνεται, οἱ Εὐρωπαῖοι, ἀλλὰ ἡ ἡγεσία τους δὲν τὸ ἐκφράζει εὐθαρσῶς, γιὰ πολλοὺς λόγους, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ κύριος εἶναι ἡ κατακλυσμιαία ἀτλαντικὴ προπαγάνδα τῆς διαπλοκῆς της· ὁ διχασμὸς τῆς εὐρωπαϊκῆς παρουσίας δὲν εἶναι δυνατὸν διαρκέσαι ἐπὶ μακρὸν. Ἡ ἀνάδειξη τῆς λαϊκῆς συνοχῆς της θεωρεῖται δεδομένη…