Ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ Γαλλογερμανικοῦ Ἄξονος ὀφείλεται σὲ μεγάλο βαθμὸ καὶ στὰ ἐσωτερικὰ τῶν δύο χωρῶν, τὰ ὁποῖα καὶ δὲν τὶς ἐπιτρέπουν τὴν ἄσκηση ριζικῆς παρεμβάσεως στὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ σκηνή· ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀντιμετωπίζει σοβαρὰ προβλήματα, καθὼς δὲν διαθέτει κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία καὶ δυσκολεύεται στὸ νομοθετικό του ἔργο. Ἡ ἀναμόρφωση τοῦ συνταξιοδοτικοῦ συστήματος δὲν προχωράει, λόγῳ τῆς ἀντιθέσεως τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῶν συνδικάτων· οἱ διαδηλώσεις εἶναι μαζικὲς καὶ ζωντανές, ποὺ δὲν ἀφήνουν περιθώρια διαλόγου, ὁπότε δύσκολα ἐφαρμόζεται κι ἡ οἰκονομική του πολιτική. Στὴν Γερμανία, οἱ διαφωνίες Σοσιαλδημοκρατῶν καὶ Πρασίνων, κυρίως γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ καὶ τὸν ρόλο τοῦ ΝΑΤΟ, ἀπειλοῦν μὲ παράλυση τὴν τρικομματικὴ κυβέρνηση, καθὼς ἡ βαρειὰ βιομηχανία της πρώτη κι οἱ ἄλλοι οἰκονομικοὶ παράγοντες πιέζουν γιὰ πιὸ ἀνεξάρτητη εὐρωπαϊκὴ ἐξωτερικὴ πολιτική· πολλοὶ στὸ Βερολίνο δὲν βλέπουν μακροημέρευση στὴν κυβέρνηση. Φυσικῷ τῷ λόγῳ παραμερίζονται καὶ τὰ δευτερεύοντος ἐνδιαφέροντος προβλήματα…