Ἡ πανελλαδικὴ ἀπεργία ἦταν ἐπιτυχημένη, ἀλλὰ μόνο στὸ δημόσιο καὶ στοὺς ὀργανισμούς του, ἐνῶ ὁ ἰδιωτικὸς τομέας ἀπεῖχε· οἱ διαδηλώσεις ἦταν ἐντυπωσιακές, γιὰ τηλεοπτικὴ προβολή τους, ἀλλὰ μὲ τρία χαρακτηριστικά: ἀπουσία πολωτικῶν συνθημάτων καὶ ἐπιμονὴ στὴν ἤρεμη ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος, ἐπέκτασή τους σὲ ὅλες τὶς πόλεις καὶ αἰσθητοῦ περιορισμοῦ τῶν κουκουλοφόρων, μᾶλλον ἀπ’ τὶς ὀργανωμένες ὁμάδες. Τὰ αἰτήματα θεμιτὰ καὶ εὐπρόσδεκτα ἀπ’ τὴν κυβέρνηση καὶ τὰ κόμματα, ἀλλὰ στὸν τρόπο ἱκανοποιήσεώς τους οἱ διαφορὲς εἶναι ἀγεφύρωτες, ἐνῶ ἐνοχλεῖ τὸν ΣΥΡΙΖΑ ἡ ἀπροθυμία τῶν διαδηλωτῶν -καλύτερα ἡ ἀδυναμία τῶν ὁμάδων του- προβολῆς ἀντικυβερνητικῶν συνθημάτων· οἱ ἔγκυροι πολιτικοὶ παρατηρητὲς διαπιστώνουν, ὅτι ἡ κατακραυγὴ κατὰ τῆς κυβερνήσεως εἶναι ἠπιότερη τῆς τηλεοπτικῆς παρουσίας της, ἐνῶ καὶ τὸ ΚΚΕ διαφοροποιεῖται σαφέστατα ἀπ’ τὸν Ναπολέοντίσκο καὶ δὲν γίνεται ὄργανό του, ἀλλὰ ἐπιδιώκει τὴν αὐτόνομη παρουσία του, ὅταν διαθέτει τὴν πλειοψηφία τῶν προσερχομένων διαδηλωτῶν…