Ὁ Κώστας Καραμανλῆς εἶχε ἐπιλέξει, ὡς ἀρχηγὸς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἕναν δημοσιογράφο, ὡς κύριο συνεργάτη του καὶ τὸν εἶχε τιμήσει, βουλευτὴ καὶ ὑπουργό· κατὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας ἀνέκυψαν πολλά, ὁπότε αὐτὸς παρητήθη εὐλόγως κι ἀπαραιτήτως, διότι δὲν ἐπέδειξε τὸ πρέπον ἦθος. Ἐπανεξελέγη, ἀλλὰ μὲ τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη, ὅτι ὁ ὑπουργὸς Ὑποδομῶν ἴσως δὲν ἔπρεπε νὰ εἶναι καὶ πάλι ὑποψήφιος· ὁ συνειρμὸς ἦταν ἀναμενόμενος, ὅτι ταυτοχρόνως ἐκφράζει τὴν ἄποψη καὶ τοῦ ἀρχηγοῦ του, ἀφοῦ ἔτσι ἐμφανιζόταν στὴν πιάτσα. Ἀλλά, ὁ πρώην πρωθυπουργὸς τὸν ἀποδοκίμασε εὐστόχως, κι ὁ ἴδιος ἀπάντησε, ὅτι «δὲν τελεῖ ὑπὸ τὴν ἔγκριση τρίτων!» Ὑπεροψία καὶ μέθη κατατρέχε τὸ μυαλό του…