Οἱ ἀπεργίες καὶ διαδηλώσεις πύκνωσαν, μετὰ τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν καὶ δικαίως, ὁ κόσμος διαμαρτύρονταν γιὰ τοὺς ἄδικους νεκροὺς καὶ τραυματίες· ὅποιος ὅμως ἔχει μακροχρόνια ἐμπειρία ἀπὸ ἀπεργίες ἀντιλήφθηκε: πρῶτον, τὸ αὐθόρμητο χαρακτηριστικὸ τῆς νεολαίας καὶ μερικῶν πόλεων, ὅπως τῆς Λαρίσης· δεύτερον, τὴν διατεταγμένη ὑπηρεσία τῶν μεγάλης ἡλικίας συνδικαλιστῶν, οἱ ὁποῖοι στὴ συνέχεια σκέπασαν τους «νέους» κι ἐγκλοβώθηκαν τοὺς κουκουλοφόρους. Ὡς πρὸς τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, ἡ συμμετοχὴ ἦταν, 7,8% στὴν ΟΛΜΕ, λιγώτερο στὸ δημόσιο κι ἀκόμη λιγώτερο στὸν ἰδιωτικὸ τομέα· δηλαδή, κατέβηκαν οἱ ἴδιοι κι οἱ ἴδιοι, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὰ συντεχνιακά τους συμφέροντα, ὅπως λένε γιὰ τὸν πρόεδρο τῶν μηχανοδηγῶν, ὅτι δὲν ἔχει ἀνεβεῖ σὲ μηχανή…