Ὁ ἔλεγχος τῆς τραπεζικῆς κρίσεως, κι ἡ ἐκτόνωσή της τουλάχιστον πρὸς τὸ παρόν, θεωρεῖται ἀποτέλεσμα τῆς ἀποφασιστικῆς παρεμβάσεως τῆς ἑλβετικῆς κυβερνήσεως καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τραπέζης, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ὁμοσπονδιακοῦ Ἀποθεματικοῦ Ταμείου· οἱ ἀγορὲς ἀντέδρασαν κι ἀπορρόφησαν τὰ κερδοσκοπικὰ κεφάλαια, ἀλλὰ γιὰ πόσο; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐρώτημα τῶν ἐγκύρων οἰκονομικῶν κύκλων, καθὼς ἡ δυτικὴ ἐξουσία δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ ἀκόμη, τὸ ποιὰ εἶναι ἡ σημερινὴ διεθνὴς πραγματικότης· ἐπαναπαύοντυαι μακαρίως, κι ὅσο σκέπτονται κι ἀποφασίζουν στὴν παλαιὰ βιομηχανικὴ ἐποχή, ὅτι ὁ κόσμος εἶναι μονοπολικὸς κι ὅτι οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται στὸν Λευκὸ Οἶκο, ὅπως ἔχουν συνηθίσει μεταπολεμικά. Ἀλλά, οἱ Ἀναδυόμενοι εἶναι ὁ ἄλλος κόσμος, ὁ πραγματικὸς καὶ πολυπολικός, ὅπως ἀποδεικνύει κι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ξὶ Τζιπὶνγκ στὴν Μόσχα καὶ στὴν ὁποία προσπαθοῦν νὰ ἀπαντήσουν μὲ εὐχολόγια, ὅπως οἱ παπάδες. Ἡ κρίση ἀπαιτεῖ τὴν χειραφέτηση τῶν Εὐρωπαίων….