Ἡ διατήρηση ὑπὸ τοῦ λαοῦ τῆς ἐμπιστοσύνης του στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὅπως τὴν καταγράφουν ἀκόμη κι οἱ διαπλεκόμενες δημοσκοπήσεις, ὑποχρέωσαν τὸν Ναπολεοντίσκο στὴν καταφυγή του σὲ γλῶσσα χαμαιτυπείου στὴν πολιτικὴ ζωή, ὡς μοναδικὴ ἐλπίδα ἐπιβιώσεώς του κι ἀποτροπῆς τῆς κατατροπώσεώς του· εἶναι διάχυτη ἡ διαπίστωση αὐτὴ στοὺς ἔγκυρους πολιτικοὺς κύκλους, μετὰ τὴν ἀνατροπὴ τῶν πρώτων ἐπιπτώσεων τῆς τραγωδίας τῶν Τεμπῶν. Εἶχαν ἐλπίσει στὴν Κουμουνδούρου, ὅτι θὰ κέρδιζαν τὴν κοινὴ γνώμη, ἐπιρρίπτοντας ὅλες τὶς εὐθύνες στὴν κυβέρνηση καὶ στὸν πρωθυπουργὸ προσωπικά, ὁπότε κι ἀνακάλεσαν τὸν Κρητίκαρο, γιὰ κινητοποίηση τῶν κομματικῶν στελεχῶν· ἀλλὰ αὐτὰ τὸν ἀγνόησαν μεγαλοπρεπῶς, ἐνισχύοντας τὴν ἀποστροφὴ τῶν δημοκρατικῶν πολιτῶν. Ἔτσι καταφεύγει στὴν πεζοδρομιακὴ ἀργκώ, ἐλπίζοντας ἀσκόπως ὅτι θὰ παρασύρει καὶ τὸν πρωθυπουργό…