Ὁ πολιτικὸς διάλογος ἐμπράκτως ἀποδεικνύεται ἀδύνατος σὲ προεκλογικὴ περίοδο, ὁπότε ἔτσι πᾶμε στὶς κάλπες· οἱ προτάσεις ἤ δηλώσεις τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη γίνονται δεκτὲς μὲ καταστροφικὸ λόγο καὶ χωρὶς οὐδένα περιθώριο διαλόγου ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο. Πρόκειται γιὰ τὴν γνωστὴ τακτικὴ ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας, μὲ ἀπόλυτη ἀπόρριψη κάθε πολιτικοῦ σχήματος καὶ προβολὴ μόνο τοῦ δικοῦ του λόγου· παράδειγμα, ὁ ἀλήστου μνήμης Γεωργαλᾶς, μὲ καταδίκη ὅλων τῶν πολιτικῶν, ὡς διεφθαρμένων καὶ κακῶν, ὁ Γκαῖμπελς μὲ τὴν ἐξιδανίκευση τοῦ ἀρχηγοῦ του, ἀλλὰ ἦταν πειστικὸς πρὸς τοὺς Γερμανοὺς γιὰ τρεῖς λόγους: εἶχε ἐπικοινωνία μαζί τους καὶ προκαλοῦσε τὸν φανατισμό τους, πρόβαλε ὁλοκληρωτικὴ ἰδεολογία ἀνεκτὴ τουλάχιστον στὸν λαό του, κι ἦταν ἔξυπνος, παρ’ ὅλο ἄσχημος, ἀλλὰ ἡ Συριζαία δὲν ἔχει κανένα ἀπ’ τὰ προσόντα του.