Ἡ πάταξη τῆς μαφίας τῆς Μυκόνου ἐπιβαλλόταν ἀπὸ πολὺ καιρό, ἀλλά, «κάλλιο ἀργὰ ποτέ»· στὸ διάσημο καὶ πλούσιο νησί, οἱ ἐπισκέπτες, κατέχοντες ἐπαύλεις καὶ μή, ἔχουν τὴν αἴσθηση, ὅτι ὅλα τοὺς ἐπιτρέπονται, ἀπ’ τὰ ναρκωτικά, μέχρι τὶς διαστροφὲς τῆς συμπεριφορᾶς τους καὶ τὶς κοινωνικές τους ἐκδηλώσεις. Ἦταν ἀδιανόητο νὰ βρίσκεται ἐμπόδιο, κάποιος δημόσιος ὑπάλληλος, ἔστω καὶ τῆς ἀρχαιολογίας· ἡ ἅλωσή του ἦταν εὔκολη μὲ τὴν ἐξαγορὰ καὶ τὴν παρέμβαση τῶν ἀνωτέρων του, ἐπειδὴ πήγαινε ἐκεῖ ἡ προμήθεια· ἄν, παρ’ ὅλα αὐτὰ συνέχιζε ἔπιπτε ράβδος, εἶναι γνωστὰ αὐτά. Τὰ κλιμάκια ποὺ θὰ ἀποσταλοῦν πρέπει νὰ εἶναι ἐγνωσμένης ἀκεραιότητος καὶ ἀμεροληψίας, διαφορετικά, ἰσχύει, «τὸ ὅλοι ἀγοράζονται, στὴν τιμὴ διαφέρουν!»