Ἡ ἀντοχὴ τῶν διαφόρων οἰκονομιῶν στὴν ἕρπουσα, ἂν ὄχι περισσότερο, διεθνῆ κρίση εἶναι τὸ ζητούμενο τῶν ἡμερῶν μας· ἡ Δύση βρίσκεται ὑπὸ τὴν δαμόκλειον σπάθην τῆς τραπεζικῆς κρίσεως, μὲ κριτήριο τὴν σημερινὴ ἀντίδραση τῶν χρηματιστηρίων. Ἡ Ἀνατολή, μὲ πρώτη τὴν Κίνα, ἀπολαμβάνει ἤπιο ρυθμὸ ἀναπτύξεως, παρὰ τὸν τεχνολογικὸ καὶ οἰκονομικὸ πόλεμο τῆς Οὐάσιγκτον ἐναντίον της· οἱ Ἀναδυόμενοι συμπράττουν μὲ τὴν Κίνα, διευρύνοντας τὶς συναλλαγματικὲς σχέσεις μαζί της, μὲ σκοπὸ τὴν ἀποδολλαριοποίηση τῶν συναλλαγῶν τους καὶ τὴν πρόσδεσή τους στὸν ἄξονα, Κίνας, Ρωσίας καὶ Ἰνδιῶν. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιχειροῦν τὴν αὔξηση τῶν συναλλαγῶν τους μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους καὶ διαφοροποιοῦνται πλέον αἰσθητῶς ἀπ’ τὴν Ἀμερική, μὲ ἄμεσο ἀντίκτυπο στὶς ἐμπορικές τους σχέσεις· ἡ τρέχουσα περίοδος εἶναι ἡ καθοριστική, καθώς, ἐὰν ἔχει οὐσιαστικὰ ἀποτελέσματα ἡ ἐπίσκεψη τὴν ἄλλη ἑβδομάδα τῶν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν στὸ Πεκῖνο, τότε πολλὰ ἀλλάζουν…