Τὸ προεκλογικὸ κλίμα θεωρεῖται δεδομένο κι ἀρκετὰ δύσκολο νὰ ἀλλάξει στὶς τρεῖς τελευταῖες ἑβδομάδες, ἐκτὸς κι ἂν γίνει κάτι τρομερό∙ ἡ συζήτηση στὴν τηλεόραση ὅλων τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν μαζί, δὲν προβλέπεται νὰ ἐπιφέρει οὐσιαστικὴ ἀλλαγή. Τὸ κύριο θέμα πλέον εἶναι ὁ τρόπος ἐπικοινωνίας τῶν ἀρχηγῶν μὲ τὸν κόσμο κι ὁ τόνος τοῦ λόγου τους∙ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐπιλέγει τὸν ἤπιο τόνο καὶ τὴν παρουσίαση μὲ στοιχεῖα τῶν πεπραγμένων τῆς τετραετίας του, σὲ σύγκριση μὲ ὅσα ἔγιναν τὴν προηγούμενη∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀντιθέτως προσφεύγει σὲ ὀξὺ καὶ καταγγελτικὸ λόγο, μὲ ἐκχυδαϊσμένη φρασεολογία πολλὲς φορὲς καὶ χωρὶς ἐμπεριστατωμένα στοιχεῖα καὶ μὲ στόχο τὴν πρόκληση τοῦ φανατισμοῦ τους, ὅπως ἔχει κάνει καὶ πρὸ ὀκταετίας. Τὸ πρόβλημά του ἑστιάζεται στὴν ἀδυναμία του προκλήσεως διχασμοῦ καὶ πολώσεως, ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν παλαιῶν ψηφοφόρων του. Τὸ γνωρίζουν πολλοὶ στὴν Κουμουνδούρου καὶ παραμένουν πολὺ σκεπτικοί…