Ἡ προεκλογικὴ ἐκστρατεία διεξάγεται στὴν ἐξειδίκευσή της κατὰ κλάδους, μὲ τὴν παρουσίαση τῶν προγραμμάτων τῶν κομμάτων καὶ τὴν ἄμεση σύγκρισή τους ἀπ’ τοὺς πολῖτες· ἡ ἀξιολόγηση εἶναι αὐτόματη σχεδόν, καθὼς προσφέρει οὐσιαστικὴ ἐνημέρωση σὲ ὅλους γιὰ τὴν πορεία ἐφαρμογῆς τῶν προγραμμάτων τους ἀπ’ τὰ κόμματα, μὲ τὴν πρόσφατη ἐμπειρία τους. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐπιλέγει τὴν ἐμπεριστατωμένη συζήτηση μὲ τὸ κοινό, στὸ βαθμὸ ποὺ ἔχει τὴν ἄνεση, γιὰ τὰ προτεινόμενα μέτρα καὶ τὸν τρόπο ἐφαρμογῆς τους· ἔχει ὡς πλεονέκτημα τὰ πεπραγμένα τῆς τετραετίας, κρίνοντάς τα ἀντικειμενικά. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀκολουθεῖ τὴν ἴδια παλαιὰ τακτική του, τὶς ὑποσχέσεις, χωρὶς ἀποδείξεις τοῦ τρόπου καὶ τῆς δαπάνης ἐφαρμογῆς τους· δὲν εἶναι ἀντιπολιτευτικὴ τακτικὴ ἡ κριτικὴ αὐτή, ἀλλὰ ἔστω καὶ πρόχειρη ἀξιολόγησή τους. Ἡ ἐποχὴ εἶναι κρίσιμη κι «οἱ καιροὶ οὐ μενετοί», ἐπειδὴ ἄλλη μία περιπέτεια, ὅπως ἐκεῖνες τῆς προηγουμένης δεκαετίας, δύσκολα διορθώνεται.