Ἡ ἀμηχανία ἢ ἀβουλία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἀπέναντι στὰ ἐκρηκτικὰ προβλήματα τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας σχολιάζεται ἀρνητικὰ ἀπὸ ὅλους, καθὼς δείχνει, νὰ μὴν τὴν ἐνδιαφέρει ἡ ἄσκηση τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας στὰ οἰκονομικὰ πράγματα· ἦρθε ἡ χρεωκοπία τῆς τρίτης τραπέζης της κι ἡ ἀντίδραση ἦταν μόνο ἡ ἐξαγορά της ἀπ’ τὴν J.P.Morgan, διευρύνεται ἡ ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀντίδραση ἀπ’ τὶς νομισματικές της ἀρχές, φυσικὰ οὔτε κι ἀπ’ τὶς εὐρωπαϊκές, ἡ ρωσικὴ οἰκονομία ἀνακάμπτε καὶ αὐξάνει τὶς σχέσεις της μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους, ἐνῶ προωθεῖ, μαζὶ μὲ τὴν Κίνα καὶ τὶς Ἰνδίες τὴν κατάργηση τοῦ δολλαρίου στὶς συναλλαγές τους, ἀλλὰ σιωπὴ στὴν Δύση, ὁ ΟΠΕΚ συμπλέει μὲ τὴν Μόσχα στὴν μείωση τῆς παραγωγῆς πετρελαίου κι οἱ Δυτικοὶ παρακολουθοῦν ἀμέριμνοι. Αὐτὰ ὅλα σημαίνουν ἀνατροπὴ ἄρδην, τῆς παγκοσμίου οἰκονομικῆς δυναμικῆς καὶ διαμόρφωση ἄλλης, μὲ τὴν Κίνα ὡς ρυθμιστή…