Ἡ προσήλωση τῶν Βρεταννῶν στὸ ἔνδοξο παρελθόν τους ἐπιβεβαιώθηκε, μὲ τὴν στέψη τοῦ βασιλέως Καρόλου τοῦ Γ’, μὲ αὐτοκρατορικὴ χλιδὴ καὶ ὑπεροψία· περίπου δύο ἑκατομμύρια κόσμος ξενύχτησε στοὺς δρόμους τῶν δύο χιλιομέτρων ἀπ’ ὅπου πέρασε ἡ βασιλικὴ χρυσῆ ἅμαξα, γιὰ τὴν μετάβασή της ἀπ’ τὰ Ἀνάκτορα στὸν Ἀβαεῖον τοῦ Γουέστμίνιστερ, ὅπου 2000 ἐκλεκτοὶ προσκεκλημένοι σεμνὰ παρακολουθοῦσαν τὴν τελετὴ τῆς στέψεως τοῦ μονάρχου. Ὁ λαὸς ἤθελε τὴν τελετὴ καὶ τὴν θέα τοῦ βασιλέως του νὰ στέφεται μὲ τὸ παραδοσιακὸ ὑπεροπολυτελὲς στέμμα καὶ μὲ τὴν κλασικὴ μουσικὴ Μπὰχ καὶ Χαίνκελ, ἀλλὰ ἀκούστηκε καὶ βυζαντινή, ὡς ἀπόδειξη τῆς ἀδυναμίας του πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν πατέρα του, πρίγκηπα τῆς Ἑλλάδος…