Οἱ ἐπιλογὲς τῶν ψηφοφόρων ἔχουν μᾶλλον γίνει ὁριστικὲς καὶ μόνο κάποιο δραματικὸ γεγονὸς δύναται ἀνατρέψαι αὐτάς· δὲν εἶναι μόνο οἱ δημοσκοπήσεις, οἱ ὁποῖες στὸ σύνολό τους ἐπιβεβαιώνουν τὴν αἰσθητὴ διαφορὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὁπότε βρίσκεται σὲ τροχιὰ αὐτοδυναμίας, κατὰ τὸν Ἀνδρέα Δρυμιώτη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀτμόσφαιρα σὲ ἀγορὰ καὶ πλατεῖες. Ὁ κόσμος εὐθέως πλέον ὁμολογεῖ, ὅτι, «δὲν πρέπει νὰ τὸ χαλάσουμε», ἐννοώντας αὐτὸ ποὺ πετύχαμε τὴν τετραετία καὶ «νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν ἐξαθλίωση καὶ στὴν μιζέρια»· στοὺς μικρομεσαίους εἶναι ἐμφανέστερη ἡ διάθεση αὐτή, ἐπειδὴ αὐτοὶ ἔχουν πληρώσει χειρότερα τὰ πειράματα τοῦ τραμποκομμουνισμοῦ, ἐνῶ τώρα σπεύδουν γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῶν χορηγήσεων τοῦ Ταμείου Άναπτύξεως καὶ τῆς ἀξιοποιήσεως τῆς οἰκονομικῆς μας ἀνόδου. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ ἐπιβεβαιώνει τὴν διαπίστωση, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἐπηρεάζεται ἀπ’ τοὺς διχαστικοὺς κρωγμοὺς τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὴν ἀντιφώνησή τους ἀπ’ τὶς τηλεοράσεις…