Ἡ κοινωνικὴ ἀναταραχὴ στὴν Γαλλία ἔχει ὁδηγηθεῖ στὸ τέλος της, μετἀ ἀπὸ ἕξι μῆνες καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ νόμου· οἱ ἐπιπτώσεις της στὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν αἰσθητὲς κι ἀπομένει στὸν ἴδιο ἡ ἀνάληψη πρωτοβουλιῶν, γιὰ ἀνάκτηση τοῦ χαμένου ἐδάφους. Στὴν ἀντιπολίτευση εἶναι χειρότερες, ὅπως ἐκτιμοῦν οἱ ἔγκυροι κοινωνικοὶ ἀναλυτές· στοὺς δρόμους κατέβηκαν χέρι χέρι ἀριστεροὶ κι ἀκροδεξιοί, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν γαλλικὴ ἱστορία καὶ μὲ μαχητικὲς διαδηλώσεις, ἀλλὰ καὶ τοὺς κουκουλοφόρους στὸ ἐνδιάμεσο. Οἱ ἀριστεροὶ δὲν εἶχαν περιφρούρηση τῶν τμημάτων τους, ὅπως γινόταν τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες κι αὐτὸ μέτρησε στὴν κοινὴ γνώμη, καθὼς θεωρεῖται, ὅτι ἦταν ἕνας ἀπ’ τοὺς παράγοντες ποὺ ἀπέτρεψαν τὴν ἐπέκταση τῶν ἀπεργιῶν στὰ ἐργοστάσια καὶ στὶς μεγάλες ὑπηρεσίες. Ἡ ἀποτυχία…