Ἡ Εὐρώπη ὑφίσταται δεκαπέντε μῆνες τώρα τὶς ἄσχημες συνέπειες τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου στὴν οἰκονομία της, μὲ τὶς ἡγεσίες ὑπὲρ τῆς στρατιωτικῆς καὶ οἰκονομικῆς βοηθείας, ἐνῶ πληθαίνουν οἱ ἀντιδράσεις, ὅτι ἡ σύγκρουση ὁδηγεῖ στὴν ὕφεση καὶ στὴν ἐξαφάνισή της ἀπ’ τὴν διεθνῆ σκηνή· ἡ διάσταση τῶν ἀπόψεων τῶν κυβερνήσεων καὶ τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων προσλαμβάνει ἐκρηκτικὲς διαστάσεις, μὲ ἄγνωστες προεκτάσεις. Πρῶτο θύμα, ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ Γαλλογερμανικοῦ Ἄξονος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δεύτερο ἡ ἐπὶ θύραις ὕφεση, ἡ ὁποία ἀναστέλλεται, χάρις στὴν ἀνάπτυξη τῶν μεσογειακῶν χωρῶν καὶ τοὺς πιάνει κόλπος τοὺς Βόρειους, τρίτο, ἡ ἀπαξίωσή της στὴν διεθνῆ σκηνή, καθὼς τὴν θεωροῦν πλέον ὡς ὑποτακτικὴ τῆς Οὐάσιγκτον. Οἱ ἀντιδράσεις τῆς γερμανικῆς βαρειᾶς βιομηχανίας κατ’ ἀρχὰς συνοδεύθηκε κι ἀπὸ ἐκείνη τῶν ἄλλων ἑταίρων, ἀλλὰ κι ἀπ’ τὴν ἀπογοήτευση ὅσων ἔτρεξαν γιὰ ἐπενδύσεις στὴν Ἀμερική, καθὼς ἀποδοκιμάσθηκαν ἀπ’ τὶς ἀντιρρήσεις τῆς γραφειοκρατίας της.