Τὰ ἐκρηκτικὰ προβλήματα τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας ἀπαιτοῦν διάλογο μεταξὺ ὅλων τῶν μερῶν της καὶ μάλιστα ἰσότιμο, γιὰ νὰ εἶναι καὶ ἀποτελεσματικός· αὐτὸ σημαίνει ὅμως τὴν ἀναγνώριση τοῦ πραγματικοῦ ρόλου ὅλων τῶν παραγόντων τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Ἡ Δύση ἔχει ὁπωσδήποτε βαρύνουσα σημασία, κυρίως ἡ Οὐάσιγκτον κι ὡς ἕδρα τῶν διεθνῶν οἰκονομικῶν ὀργανισμῶν, ΔΝΤ, Διεθνὴς Τράπεζα, Ὀργανισμὸς Παγκοσμίου Ἐμποιρίου, οἱ ὁποῖοι κι ἔχουν θεσπίσει τοὺς κανόνες λειτουργίας τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας, ἀναλόγως πρὸς τὴν συμμετοχὴ ἑκάστου μέρους εἰς αὐτήν· ἀλλά, κι αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο πρόβλημα, ἡ συμμετοχὴ τῶν ἄλλων, Κίνας, Ἰνδιῶν, Ἀναδυομένων, εἶναι ἐντελῶς διαφορετικῆς σήμερα ἀπὸ ἐκείνη τῆς ἐποχῆς τῆς θεσπίσεως τῶν κανονισμῶν, ὁπότε κρίνεται ἀναγκαία ἡ ἀναθεώρησή τους. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα, ἐπειδὴ ἀρνεῖται ἡ Ἀμερικὴ τὴν ἀναθεώρησή τους. Στὴν διάσκεψη κορυφῆς τῶν Ἑπτὰ μεγάλων στὴν Χιροσίμα γίνεται συζήτηση τῶν προβλημάτων αὐτῶν, μὲ ἐλπίδες κάποιων θετικῶν ἀποφάσεων…