Ἡ βαρειὰ γερμανικὴ βιομηχανία, ὡς ὁδηγὸς τῆς εὐρωπαϊκῆς, ἀρχίζει ἀγῶνα γιὰ προάσπιση τῶν συμφερόντων της, δηλαδὴ τῶν συμφερόντων ὁλοκλήρου τῆς οἰκονομίας, ἔστω καὶ σὲ σύγκρουση μὲ τὴν Ἐπιτροπὴ καὶ τὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις, μὲ πρώτη τὴν γερμανική· οἱ βιομήχανοι γνωρίζουν ὅτι ἀποτελοῦν τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ εὐρὼ καὶ δὲν εἶναι διατεθειμένοι νὰ ἐκπατρισθοῦν, γιὰ ἐπενδύσεις στὴν Ἀμερική, ἐγκαταλείποντας τὴν Εὐρώπη. Ἡ σύγκρουση εἶναι μετωπικὴ καὶ μὲ ἄγνωστες τὶς προεκτάσεις· οἱ ἑστίες της εἶναι δύο, ἡ ἀγνόηση τῶν δεσμεύσεων τῶν Ἑπτὰ Μεγάλων κι ἡ συνέχιση τῶν οἰκονομικῶν τους σχέσεων μὲ τὴν Κίνα καὶ τῶν ἐμμέσων μὲ τὴν Ρωσία· γνωρίζουν, ὅτι ἡ δυτικὴ παγκόσμια κυριαρχία ἔχει τελειώσει ὁριστικὰ καὶ δὲν ἀναζωογονεῖται μὲ πολιτικὲς ἀποφάσεις. Στὴν πράξη πρόκειται γιὰ ἀναμέτρηση τῶν νατοϊκῶν κύκλων, ἐντὸς τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, μὲ τὶς γνήσιες εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις. Παρὰ τὴν κυριαρχία τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς οἱ Εὐρωπαῖοι κερδίζουν…