Τὸ σοβαρώτερο πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι ἀδιαμφισβήτητα ἡ παντελὴς ἀπουσία διαλόγου, Ἐπιτροπῆς καὶ βιομηχάνων ὅλων τῶν ἑταίρων· ἡ Οὔρσουλα φὀν Ντερλάιεν, Γερμανίδα μάλιστα, ἔχει δεσμεύσει τοὺς Ἐπιτρόπους στὴν λεπτομερῆ ἐφαρμογὴ τῶν ἀντιρωσικῶν κυρώσεων, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, καὶ κατ’ ἐπέκταση στὴν στήριξη τῆς Οὐάσιγκτον στὸν σινοαμερικανικὸ τεχνολογικὸ ἀνταγωνισμό. Τὰ συμφέροντα τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας τὰ παρακάμπτει εὐθέως, χωρὶς ἐπιφυλάξεις, ἐνῶ κι οἱ σχέσεις της μὲ τὸν Γερμανὸ καγκελάριο δὲν εἶναι κι οἱ καλύτερες, καθὼς αὐτὸς ἀναζητάει διεξόδους προστασίας τῆς οἰκονομίας του μέσα στὴν τρικομματικὴ κυβέρνηση· πάντως λίαν ἐσχάτως ἐπιδεικνύουν οἱ Βρυξέλλες κάποια ἀνοχή, μᾶλλον τὴν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενες, στὶς πρωτοβουλίες τῆς γερμανικῆς βαρειᾶς βιομηχανίας πρὸς τὴν Κίνα, τοὺς Ἀναδυομένους καὶ ἐμμέσεως τὴν Ρωσία. Ἀλλὰ οἱ οἰκονομικοὶ κύκλοι τὴν θεωροῦν ἐπουσώδη, ἐπειδὴ ἡ ὕφεση εἶναι παροῦσα στὴν Γερμανία καὶ δὲν ἀντισταθμίζεται ἀπ’ τὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν ὑψηλὴ ἀνάπτυξή της.