Οἱ Οὐκρανοὶ κι ὁ ἀτλαντικὸς τύπος ἐξαπολύουν νέες ἀπειλὲς κατὰ τῆς Ρωσίας, μὲ βομβαρδισμὸ ἀκόμη καὶ τοῦ Κρεμλίνου, πέραν τῶν μεθοριακῶν περιοχῶν της, μὲ κύριο στόχο τὴν τόνωση τοῦ ἠθικοῦ τῶν συμπολιτῶν τους· μετὰ τὴν κατάληψη τοῦ Μπάχμουτ ἡ ἀπαισιοδοξία ἐπιτάθηκε στὴν χώρα, ἐνῶ καὶ οἱ ἐξαγγελίες γιὰ νέο ὁπλισμὸ καὶ μαχητικὰ F16 δὲν πείθουν καὶ πολύ, ἐπειδὴ ἔχουν ἀπογοητευθεῖ πολλὲς φορὲς στὸν δεκαπεντάμηνο πόλεμο. Σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο μόνο ὁ Λευκὸς Οἶκος ἐμφανίζεται θερμὸς ὑποστηρικτὴς τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ περισσότερο στὰ λόγια κι λιγώτερο στὴν πράξη, ἐπειδὴ ἡ στρατιωτικὴ καὶ οἰκονομικὴ βοήθεια φθάνει σχεδὸν πάντοτε μὲ καθυστέρηση· ἡ πρώτη καταστρέφεται σὲ μεγάλο μέρος στὰ στρατόπεδα καὶ στὶς ἀποθῆκες ἀπ’ τοὺς ρωσικοὺς βομβαριδσμοὺς κι ἡ δεύτερη χάνεται στὴν διαφθορὰ καὶ στὴν διάλυση τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς διερωτῶνται ἀκόμη, γιατὶ καθυστερεῖ τὴν κατάληψη ὁλοκλήρου τῆς χώρας ἡ Μόσχα;