Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἔστω κι ἂν πολλὰ κρύβονται κάτω ἀπ’ τὸ χαλί, δίδει τὴν ἐντύπωση, ὅτι τὰ κορυφαῖα στελέχη του βρίσκονται σὲ διαρκῆ πετροπόλεμο· ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ διασφάλισε ἕνα πρᾶγμα, τὴν ἐπιφανειακὴ ἑνότητα μέχρι τὶς κάλπες, ἀλλὰ ὑπογείως τὰ πάντα εἶναι ρευστά. Τὰ συνθήματα κατὰ τῆς κυριαρχίας τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη δὲν πείθουν, ὅπως δὲν ἔχουν πείσει καὶ τὰ παρόμοια τῆς προηγουμένης περιόδου ποὺ ὁδήγησαν στὴν συντριβή· τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ἀπαξίωση τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὡς ἀρχηγοῦ καὶ μάλιστα ἐμπνευσμένου. Τίποτε δὲν ἔχει πλέον στὸ ἐνεργητικό του καὶ θεωρεῖται ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη, ὡς ἀποτυχημένος κι ὑπεύθυνος, γιὰ ὅλα τὰ δεινὰ τῆς τετραετίας 2015-2019. Ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἡ ἀλλαγὴ ἀρχηγοῦ εἶναι ἀδύνατη, «δὲν ἀλλάζεις ἄλογα στὴν μέση τοῦ ποταμοῦ»…