Ἡ προεκλογικὴ ἐκστρατεία διεξάγεται πλέον σὲ ἤπιους τόνους ὑποχρεωτικά, ἀλλὰ ἡ ἠρεμία κι ἡ σύνεση ἀπαιτοῦν δύο πράγματα τουλάχιστον· τὴν ὕπαρξη πειστικοῦ καὶ σαφοῦς προγράμματος, ὥστε νὰ γίνεται κατανοητὸ καὶ εὔπεπτο ἀπ’ τὸν κόσμο, χωρὶς περιττὲς περικοκλάδες· δεύτερον, τὴν ἐξοικείωση τῶν πολιτῶν μὲ τὸ πολιτικὸ πρόσωπο κατὰ τὶς ἐπεξηγήσεις του. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἦταν πειστικότατος μὲ τὴν ἴδια τακτικὴ στὶς τελευταῖες ἐκλογές, ἡ ὁποία τοῦ προσέφερε καὶ τὸν ἀπρόσμενο θρίαμβό του, ἐνῶ διαθέτει καὶ ὡς ἐπικουρία τὰ ἐπιτεύγματα τῆς τετραετίας, μὲ τὶς πολλὲς μεταρρυθμίσεις καὶ τὴν ἰσχυρὴ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη· ὁ Ναπολεοντίσκος ξεκινάει ἀπ’ τὸν ἀρνητικὸ ἀντίκτυπο τῆς προηγούμενης τακτικῆς του καὶ τὶς ἄσχημες μνῆμες τῆς τετραετίας του, ὁπότε κι οἱ προσπάθειές του πρέπει νὰ εἶναι πολὺ περισσότερες. Ἀλλὰ ἰσχύει ἡ παροιμία, «κάλλιο νὰ σοῦ βγεῖ τὸ μάτι, παρὰ τ’ ὄνομα». Τὸ πεδίο εἶναι ἀνοικτὸ κι ἕκαστος κρίνεται.