Ἡ πρώτη μετεκλογικὴ ἑβδομάδα ἀποκάλυψε τὶς βαθύτατες ἀλλαγὲς τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, ὅπως τὶς κατέγραψαν οἱ κάλπες· ὁ θρίαμβος τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη εἶναι ἀριθμητικὰ 41%, ἀλλὰ πολιτικὰ καθίσταται ἱστορικός, καθὼς ὡς ἀρχηγὸς τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ πρωταγωνιστὴς τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας κατέγραψε ἐγκαίρως καὶ προσέφερε στὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὶς ἀναγακαῖες πρακτικὲς λύσεις γιὰ τὴν προσαρμογή του στὴν ψηφιακὴ ἐποχή. Μόνο αὐτὸς μίλησε γιὰ τὴν ἀποδοχή μας τῶν νέων συνθηκῶν, μὲ τὴν προσέλκυση πολλῶν μεγάλων ἐπενδύσεων, ἀλλὰ καὶ τὴν ψηφιοποίηση τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ ἔφερε καὶ ἁπτὰ παραδείγματα τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως· ὁ ἁπλὸς κόσμος τὰ ἀντιλαμβάνεται αὐτὰ καὶ τὰ βιώνει στὴν καθημερινότητά του, μὲ τὴν ἀπαλλαγή του ἀπ’ τὴν οὐρὰ τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν καὶ τὴν διευκόλυνση τῶν συναλλαγῶν του ἀπ’ τὸ γραφεῖο, ἐνῶ ὑφίσταται καὶ τὴν ἔλλειψη ἐργατικῶν χειρῶν. Ἡ ἀντιπολίτευση δὲν ἔχει καταλάβει τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτὰ κι ἔχει ἀπομένει προσκολλημένη στὴν ἀριστερὴ συνθηματολογία της καὶ τὴν καταστροφολογία της· ὁ μικρομεσαῖος ἀναζητάει ὑπαλλήλους καὶ δὲν βρίσκει κι ὁ Ναπολεοντίσκος τοῦ θύμιζε τὴν ἀνεργία καὶ τὸ κακὸ κεφάλαιο. Ἡ ἐξαφάνιση τῶν διανοουμένων τῆς ἀριστερᾶς, μετὰ τὸν κατακλυσμό τους στὶς μικρὲς ὀθόνες εἶναι τὸ πρῶτο μεθεόρτιο, καθὼς ἀναζητοῦν στέρεο ἔδαφος κάτω ἀπ’ τὴν ἄμμο τους.
Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία βαδίζει πρὸς νέο ἅλμα, ὑπερβαίνμοντας τὸ περυσινό, καθὼς ἡ διατήρηση τῆς πολιτικῆς σταθερότητος φέρει καὶ τὴν ἐπενδυτικὴ βαθμίδα καὶ μαζὶ τὸ ἐφαλτήριο στὴν εἰσροὴ ἐπενδύσεων· ἤδη ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀποφύγει τὴν ὕφεση πέρυσι, χάρις στὴν ἀνάπτυξη τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν ἄλλων μεσογειακῶν χωρῶν, ὁπότε ἀναμένεται ἡ ἴδια ἢ μεγαλύτερη συμβολή μας φέτος, ἀλλὰ δὲν εἶναι βέβαιο, ὅτι θὰ ἀντισταθμίσει αὐτὴ τὴν ὑποχώρηση τῶν πλουσίων χωρῶν. Οἱ ἀλαζόνες καὶ ἀμετροεπεῖς Βόρειοι, μὲ τὴν περιφρονητικὴ καὶ ἀπαξιωτικὴ στάση τους παλαιότερα κατὰ τῶν Νοτίων, τώρα ἔχουν καταπιεῖ τὴν γλῶσσα τους καὶ δὲν λένε τίποτε· ἀναγνωρίζουν, ὅτι οἱ Νότιοι ἀντιμετώπισαν καλύτερα τὴν ὕφεση κι εἶχαν ταχύτερη καὶ βαθύτερη ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν προσφορώτερη μεταρρύθμιση τῆς παραγωγικῆς τους μηχανῆς, ἐνῶ οἱ ἴδιοι παραμένουν σὲ μεγάλο βαθμὸ δέσμιοι τῆς βιομηχανικῆς τους ὑποδομῆς καὶ τὸ χειρότερο τῆς ὑπεροπτικῆς νοοτροπίας τους, ὅτι εἶναι τὸ κέντρο κι ἡ κυρίαρχη δύναμη τοῦ κόσμου, ὅπως τὸ ἔδειξαν μὲ τὴν ἀπόλυτη ταύτισή τους μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο. Ἡ Ἀναλένα Μπέρμποργκ δήλωνε, ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς συνέπειες τοῦ πολέμου, ἀλλὰ τώρα ποὺ ἡ Γερμανία εἶναι σὲ ὕφεση, δὲν λέει λέξη· οἱ Γερμανοὶ πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ ὑποχωροῦν σὲ ὕφεση κι ἀπαιτοῦν ἀπάντηση ἀπ’ τοὺς ἡγέτες τους.
Στὴν Ἑλλάδα παρουσιάζεται τὸ ὀξύμωρο σχῆμα, μοναδικὸ μᾶλλον στὴν νεώτερη ἱστορία μας, τοῦ χάσματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὴν τεράστια πλειοψηφία του μὲ τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση καὶ τὰ μικρότερα κόμματα· ὁ λαὸς ἔχει ἀποδεχθεῖ τὶς ἄρδην ἀλλαγὲς τῆς ζωῆς του μὲ τὴν ψηφιοποίησή της καὶ προσαρμόζεται προθυμότατα στὴν ἐφαρμογὴ τῶν μεταρρυθμίσεών της, ταχύτερα ἀπ’ τοὺς περισσότερους λαούς, ἀλλὰ αὐτὸ ὀφείλεται καὶ στὸ ὅτι χρησιμοποιεῖ τὴν γνήσια ἑλληνικὴ κι ὄχι τὴν κοινοβαρβαρικὴ τῶν φραγκολάγνων γλωσσολόγων. Ἀλλά, ἡ ἀριστερά, κι ὡς ἐναλλακτικὴ πρόταση πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία, τὰ ἀγνόησε ὅλα, ἂν καὶ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὰ περιφρόνησε σὲ ἀρκετὸ βαθμό· διατηρεῖ ὅμως τὴν ἴδια ἰδεολογία καὶ γιὰ τὶς δεύτερες κάλπες, ὁπότε ἀποδεικνύει, ὅτι δὲν ἔχει καταλάβει τίποτε ἀπ’ τὶς πρῶτες. Ὁ Ναπολεοντίσκος δικαιολογεῖται ὡς ὀλιγόνους, καθὼς ἀδυνατεῖ στὴν ἐπεξεργασία συνθέτων σκέψεων καὶ παραμένει στὴν ἀλφαβήτα τῶν σταλινικῶν φυλλαδίων, ἀλλὰ χάθηκαν ἀπὸ προσώπου γῆς κι οἱ διανοούμενοί της, μερικοὶ ἐκ τῶν ὁποίων διεκδικοῦσαν κι ἕδρες στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν· ἐπιβεβαιώνουν, ὅτι εἶναι δοτοὶ στὴν διάνοιά τους κι ὅτι ἀδυνατοῦν ἐξ αὐτοῦ τὴν ἐπεξεργασία νέων κοινωνικῶν καταστάσεων. Ἀλλὰ ἡ χώρα χρειάζεται κι ἀντιπολίτευση κι ὄχι μόνο κυβέρνηση, διότι μόνο τότε εἶναι ὑγιὴς ἡ λειτουργία τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν. Ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος ἔβαλε πλώρη πλησίστιος γιὰ τὴν τρίτη θέση…