Τὶς κατευθύνσεις τῆς νέας του πολιτικῆς χάραξε ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, μετὰ τὴν ἐκλογική του νίκη· ὁ πρόεδρος, πρόβαλε τὴν ἰσόβιά του καθιέρωση, τονίζοντας, «Ἀντίο Κεμὰλ» καὶ «Μέχρι τὸν τάφο». Δηλαδή, προοιωνίζει τὸν ἑαυτό του, ὡς μεγαλύτερο ἡγέτη κι ἀπ’ τὸν ἱδρυτὴ τῆς νέας Τουρκίας, Κεμὰλ Ἀτατούρκ· αὐτὲς εἶναι οἱ φιλοδοξίες του, ἀλλὰ ἡ καθιέρωσή τους κι ἡ ἀποδοχή τους ἀπ’ τὸ τουρκικὸ λαὸ εἶναι πρὸς ἀπόδειξη. Ἡ νίκη στὶς κάλπες ἦταν ὁριακὴ κι ὄχι μεγάλη, ἀλλὰ καὶ τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα κυρίως ὀξύτατα, μὲ ἄγνωστες τὶς προεκτάσεις τους κι ἀκόμη δυσκολώτερη τὴν πρόβλεψη ἀνακάμψεως τῆς τουρκικῆς οἰκονομίας· ἡ προσφυγὴ στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο θεωρεῖται, ὡς ἡ πιθανώτερη κατάληξη, ἔστω κι ἂν εἶναι ἀντίθετος πρὸς αὐτὴ ὁ πρόεδρός της.