Ἡ μεταφορὰ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτικοῦ ἐνδιαφέροντος στὰ Βαλκάνια φαίνεται εἶναι ἐπείγουσα προτεραιότης τῆς ἀτλαντικῆς πολιτικῆς· στὰ Βαλκάνια, παρὰ τὴν διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας πρὸ τριακονταετίας, μὲ τὸν γνωστὸ αὐταρχικὸ καὶ παράνομο τρόπο τῶν μαζικῶν βομβαρδισμῶν, τὸ ΝΑΤΟ δὲν μπόρεσε ἐξασφαλίσαι τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχό τους. Ἡ Σερβία παραμένει πεισματικὰ ἐκτὸς τῆς συμμαχίας καὶ στενὸς φίλος τῆς Ρωσίας, ἐνῶ ἀρνεῖται τὴν ἀναγνώριση τῆς κρατικῆς ὀντότητος τοῦ Κοσσυφοπεδίου, μαζὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ δὲν πρόλαβε ὁ Ναπολεοντίσκος νὰ τὴν ἀποδεχθεῖ, μετὰ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, καὶ παρεμποδίζει καὶ τὴν ἔνταξη τῆς Βοσνίας· ἡ Οὐάσιγκτον γνωρίζει ἄριστα, ὅτι στὸν σημερινὸ κόσμο, οἱ δυνατότητες ἀνταγωνισμοῦ της, Κίνας, Ρωσίας καὶ Ἀναδυομένων, ἐξαρτᾶται ἀποκλειστεικὰ καὶ μόνο ἀπ’ τὴν διατήρηση ὑπὸ τὴν ἀσπίδα της τῶν Εὐρωπαίων, περιλαμβανομένων καὶ τῶν Τούρκων. Ἐὰν τὸ ἐπιτύχει, ἔχει ἐλπίδες διατηρήσεως τῆς ἐξουσίας της στὸ προβλεπτὸ μέλλον. Γιὰ ἀργότερα τότε βλέπουμε…