Οἱ προσβάσεις τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὸν ἀραβικὸ κόσμο δὲν εἶναι πλέον καὶ τόσο εὔκολες, χωρὶς σαφεῖς καὶ ἁπτὲς ἀποδείξεις ἐγκαταλείψεως τοῦ ὀθωμανικοῦ μεγαλείου, γιὰ τὴν ἐξασφάλιση ἔστω καὶ μερικῆς πιστοδοτήσεως τῶν συναλλαγματικῶν του διαθεσίμων· ἀλλά, αὐτὸ σημαίνει, ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς του. Ἡ νίκη του εἶναι ὁριακή, μὲ μεγάλο στήριγμά του τὶς ἀκροδεξιὲς καὶ ἐθνικιστικὲς δυνάμεις, ἀλλὰ καὶ δεδομένο ἀντίπαλό του τὴν ἐπιχειρησιακὴ τάξη τῆς Τουρκίας στὶς δυτικὲς ἐπαρχίες καὶ στὴν πρωτεύουσα· τὸ δίλημμα εἶναι δυσεπίλυτο, ἂν ὑποχωρήσει, τότε μαζὶ μὲ τὰ αὐστηρότατα μέτρα λιτότητος θὰ χάσει καὶ τοὺς πληθυσμοὺς τῶν ἀκραίων στρωμάτων, ὁπότε τὰ προβλήματά του θὰ πολλαπλασιασθοῦν. Δὲν διαθέτει περίοδο χάριτος κι οὔτε πιστεύουν στὶς δυνατότητές του πλέον οἱ Τοῦρκοι· ἄλλωστε, οἱ συναλλαγματικὲς ἀνάγκες τῆς χώρας εἶναι τεράστιες, ὁπότε τὸ πιθανώτερο εἶναι, ὅτι θὰ καταστεῖ ἀναγκαία ἡ προσφυγή της πάλι στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο.