Ἡ μεταφορὰ τῶν 91 μεταναστῶν, μὲ πολλὰ μικρὰ παιδιά, ἀπ’ τὴν μία νησίδα τοῦ ποταμοῦ Ἔβρου στὴν ἄλλη, προκάλεσε τὸ πρόβλημα, καθὼς βρέθηκαν ἀπὸ τουρκικὴ σὲ ἑλληνικὴ κι ἔτσι ὑποχρεωθήκαμε νὰ τοὺς μεταφέρουμε σὲ δομὲς τοῦ ἐσωτερικοῦ· εἶναι γνωστὴ ἡ τακτικὴ τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν καὶ τῶν συνεργατῶν τους διακινητῶν. Μᾶλλον, δοκιμὴ ἦταν τῆς Ἄγκυρας ἀπέναντι στὴν ὑπηρεσιακὴ κυβέρνηση, γιὰ νὰ ἐλέγξουν τὴν ἀντοχή της στὸ μεταβατικὸ σταδιο τῆς ἐξουσίας της· στὴν πράξη ἦταν ἀντιγραφὴ τῆς πλεκτάνης τοῦ παρελθόντος Αὐγούστου, ἀλλὰ μὲ διακριτικὴ παρέμβαση τῶν μὴ κυβερνητικῶν ὀργανώσεων καὶ τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς. «Ὅποιος καίγεται στὸ κουρκοῦτι, φυσάει καὶ τὸ γιαοῦρτι». Κάτι ἐλάχιστα ἄφησε σὲ μερικὲς ὑπηρεσίες τῆς Ἐπιτροπῆς…