Τὰ δυτικὰ πρακτορεῖα ἐπιδίδονται μετὰ μανίας σὲ συνεχεῖς ὕμνους, γιὰ τὴν ἀνοδικὴ πορεία τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, μὲ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα τῆς ἐξασφαλίσεως αὐτοδυναμίας ἀπ’ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τῆς διατηρήσεως τῆς πολιτικῆς σταθερότητος· κάτι εἶναι κι αὐτό, ἂν καὶ οἱ ἀναλύσεις τους δὲν εἶναι καὶ πολὺ σαφεῖς, καθὼς δὲν ἀναφέρουν τὴν βαθύτατη ψηφιοποίησή μας καὶ τοὺς λόγους τῶν ὑψηλῶν ρυθμῶν ἀναπτύξεως καὶ ἐλέγχου τοῦ πληθωρισμοῦ. Ἀλλὰ κρίνουν μὲ τὰ δικά τους κριτήρια τῆς ἐγωκεντρικῆς ἀξιολογήσεώς τους· ἔτσι, δὲν ἀναφέρεται, ὅτι ἡ ἔλλειψη ἐργατικῶν χειρῶν στὴν Ἑλλάδα εἶναι χαρακτηριστικὴ στοὺς ψηφιακοὺς κλάδους, ἐνῶ στὴν Ἀμερικὴ παρουσιάζουν διογκούμενη ἀνεργία. Πολλὰ ζητᾶμε, ἀλλά, «στερνή μου γνώση νὰ σὲ εἶχα πρῶτα…»