Ἡ ἀπήχηση κι ἡ διείσδυση στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη εἶναι ἀποδεκτὴ πλέον καὶ δὲν ἀμφισβητεῖται ἀπὸ κανέναν, ἐνῶ τὰ ἄλλα κόμματα, μὲ πρῶτο τὸν ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν ὁλοκάθαρα, ὅτι ἀποβλέπουν στὴν συγκράτηση τῶν δυνάμεών τους κι ὄχι στὴν διεκδίκηση τῆς ἐξουσίας· ἐπέλεξαν τὴν τακτικὴ αὐτὴ στὴν Κουμουνδούρου, μετὰ τὴν συντριβή τους στὶς 21 Μαΐου καὶ χωρὶς ἰδιαίτερη σκέψη, ὅπως δείχνουν οἱ ἀντιδικίες στὸ ἐσωτερικό τους κι ἡ τακτικὴ ἀναμονῆς τῆς νέας ἧττας, ἀπ’ τοὺς φιλόδοξους ἀνταγωνιστὲς τῆς ἡγεσίας του. Πρόκειται γιὰ φαινόμενο μοναδικὸ σχεδὸν στὴν πολιτική μας ἱστορία, καθὼς ἐμφανίζεται μεγάλο κόμμα, νὰ μὴν διεκδικεῖ τὴν ἐξουσία. Ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἔχει διαβάσει φαίνεται, ὅτι καὶ στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1974, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, τὸν ὁποῖο μιμεῖται σὲ ὅλα, εἶχε κύριο σύνθημα, «Τὴν Δευτέρα σοσιαλισμός», ἔστω κι ἂν ἦταν γνωστό, ὅτι ἐρχόταν τρίτο κόμμα, μὲ 13% τελικά…