Οἱ ἀξιολογήσεις τῆς οἰκονομίας, μέχρι τὰ κριτήρια τῶν στατιστικῶν στοιχείων, τίθενται ὑπὸ ἀμφισβήτηση ἀπὸ πολλοὺς ἔγυρους σχολιαστὲς σὲ πολλὲς χῶρες· τὰ κριτήρια εἶναι ὁ τρόπος τῆς ἐργασίας τῆς βιομηχανικῆς ἐποχῆς, μὲ βασικὸ τὴν ἐξειδίκευσή της καὶ τὴν μέτρηση τοῦ ἀπαραιτήτου χρόνου γιὰ τὴν παραγωγὴ τοῦ ἀγαθοῦ, ὑλικοῦ ἢ ὑπηρεσίας· ἐξ αὐτῆς ἐπήγασε κι ἡ κομμουνιστικὴ θεωρία, μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὑπεραξίας. Στὴν ψηφιακὴ παραγωγὴ ὅμως δὲν μετράει καθόλου ἡ ἐξειδίκευση τῶν χειρῶν, ἀλλὰ ἡ δημιουργικότης τῆς διανοίας, τοῦ λόγου, τῆς γλώσσης ἑκάστου λαοῦ· ἡ παραγωγὴ γίνεται ἄνετα κι ἀπ’ τὸ σπίτι ἢ τὴν χώρα τοῦ ἐρευνητοῦ στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς γῆς, ὁπότε τὰ παλαιὰ κριτήρια εἶναι ἄχρηστα. Εἶναι ἀπασχολούμενος ἢ ὄχι αὐτός; Καὶ γιὰ πόσο χρόνο; Δύσκολες ἀπαντήσεις· αὐτὸ καταγράφεται καλύτερα στὶς στατιστικὲς τῆς ἀμερικανικῆς οἰκονομίας. Ἔχει ἐλάχιστο ποσοστὸ ἀνεργίας, ἀλλὰ μὲ ποιὰ κριτήρια καὶ σὲ ποιὰ ἔκταση;