Οἱ προκλήσεις τῶν διεθνῶν ἀγορῶν γίνονται πλέον αἰσθητὲς στὰ εὐρύτερα οἰκονομικὰ στρώματα καὶ δὲν περιορίζονται στοὺς χρηματιστηριακοὺς κύκλους· χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι τὴν Παρασκευή, τὸ ἑλληνικὸ δεκαετὲς ὁμόλογο ἔκλεισε, 3,65%, ἔναντι 3,71% τοῦ ἀμερικανικοῦ, δηλαδὴ ἐκείνου τῆς κυριάρχου δυτικῆς οἰκονομίας. Ὁπωσδήποτε ἡ ἀμερικανικὴ οἰκονομία παραμένει ἰσχυρή, παρὰ τὰ προβλήματά της, καὶ ἀπ’ τὶς δύο πρῶτες στὸν πλανήτη, ἐνῶ τὸ δολλάριο παραμένει ὡς τὸ κύριο ἀποθεματικὸ νόμισμα· ἡ ἀναζήτηση τῶν ἀντιδράσεων τῶν ἀγορῶν ἔχει ἐνδιαφέρον. Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία διαθέτει δύο μόνο πλεονεκτήματα ἀπέναντί της -ἂν εἶναι δυνατὴ ἡ σύγκριση, ἀλλὰ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἀξιολόγηση τοῦ φαινομένου-, τὸν ὑψηλότερο ρυθμὸ ἀναπτύξεως, ὄχι καὶ τόσο οὐσιαστικό, ἀλλἀ τὸν ὑψηλότερο βαθμὸ ψηφιοποιήσεως τῆς χώρας· ὅσο κι ἂν δὲν τὸ μέτραγαν παλαιότερα, τώρα τὸ λογαριάζουν, ὅταν κι οἱ πολυεθνικές τους ἐφαρμόζουν τακτικὴ παραχωρήσεως πρωτοβουλιῶν στοὺς κατώτερους ὑπαλλήλους τους σὲ κλιμακούμενο βαθμό…