Ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ ἔχει ὑποστεῖ ἄρδην ἀνατροπὴ τὶς τελευταῖες μέρες, μετὰ τὴν ἀδιαμφισβήτητη ἐπικράτηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ τὴν ἐμφανέστατη ἀδυναμία τῶν ἀντιπάλων του νὰ ἀνταγωνισθοῦν σὲ ὅρους ἠπίου πολιτικοῦ διαλόγου· φαίνεται ὅμως, ὅτι ἡ ἐπιδημία τῆς ἀσχετοσύνης ἔχει πλήξει ὅλους τοὺς ἀρχηγούς, ἀρχίζοντας ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο. Ἔτσι κι ὁ Νίκος Ἀνδρουλάκης τὸν ἀκολουθεῖ μὲ ἀκραία συνθηματολογία, ἐνῶ τὰ μικρὰ κόμματα ἔχουν ἐμπλακεῖ στὴν δίνη τῆς αὐταρχικότητος τῶν ἀρχηγῶν τους· δίδουν τὴν ἐντύπωση, ὅτι ἔχουν δέσει τὴν γαϊδάρα τῆς ἐντάξεώς τους στὴν Βουλὴ κι ἀσχολοῦνται, μὲ τὴν ἀνάδειξη ὡς βουλευτῶν, ὅσων θεωροῦν πιστοὺς ὀπαδούς τους κι ὄχι ὅσους ἔχει ἐπιλέξει τὸ ἐκλογικὸ σῶμα στὶς πρόσφατες κάλπες. Ἡ ἐντύπωση ποὺ δίδεται εἶναι, ὅτι κανένας ἀρχηγὸς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τῆς δημοκρατίας κι ἀσχολεῖται μόνο μὲ τὸν στενὸ περίγυρό του, περιφρονώντας τοὺς ψηφοφόρους τους, ὁπότε τὸ πληρώνουν!