Ἡ στασιμότης στὸ ἀνατολικὸ μέτωπο, τέσσερες μέρες μετὰ τὴν ἐπίσημη ἔναρξη τῆς ἀντεπιθέσεως τοῦ οὐκρανικοῦ στρατοῦ, εἶναι γεγονὸς ἀναγνωρισμένο ἀπὸ ὅλους· οἱ Οὐκρανοὶ ἰσχυρίζονται, ὅτι κατέλαβαν κάποια χωριὰ στὰ ὅρια τοῦ Μπαχμούτ, ἀλλὰ οἱ Ρῶσοι διατείνονται, ὅτι ἔχουν ἀποκρούσει ὅλες τὶς ἐπιθέσεις, μὲ πολὺ σοβαρὲς καταστροφὲς στὸν ἀντίπαλο, ἐνῶ καὶ στὴν Μαύρη θάλασσα, λένε, ὅτι ἀπέκρουσαν ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ ἀγωγοῦ φυσικοῦ ἀερίου πρὸς τὴν Τουρκία. Οἱ κακὲς σχέσεις τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Βάγκνερ μὲ τὸ ρωσικὸ ὑπουργεῖο Ἀμύνης εἶναι τὸ δεύτερο θέμα, ἐνῶ λέγεται ὅτι ἑτοιμάζεται ἡ καθαίρεσή του, μὲ ἄλλον προορισμὸ γιὰ τὸν ἴδιο! Ὁ σκεπτικισμὸς τῶν Δυτικῶν ἐντείνεται, ὡς πρὸς τὸ ἐὰν ἦταν σωστὴ ἐπιλογὴ ὁ πόλεμος, καθὼς πολλοὶ ἰσχυρίζονται, ὅτι ἦταν ἀπόφαση τῆς Οὐάσιγκτον· ἡ ἐνεργειακὴ κρίση, ὁ πληθωρισμὸς κι ἐξάντληση τῶν στρατηγικῶν ὁπλικῶν ἀποθεμάτων, εἶναι ἡ μία πλευρὰ κι ἡ ἄλλη οἱ οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις…