Ἀλλαγὲς πολιτικῆς διαμάχης

Στὴν ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς διαμάχης, μὲ σκοπὸ τὴν ἐπιβολὴ τῆς πολώσεως καὶ τοῦ διχασμοῦ, συναντᾶ ὁ Ναπολεοντίσκος δύο ἐμπόδια· πρῶτον, τὴν ἄγνοια τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ψυχολογίας τῶν Ἑλλήνων, ὅτι ἡ διείσδυσή τους στὸν κόσμο ἀπαιτεῖ χρόνο καὶ δὲν γίνεται σὲ μία ἑβδομάδα, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ σκέφθηκε ὁ ὀλίγιστος νοῦς του· δεύτερον, ἡ ἐπιλογὴ λάθους ἀφορμῆς, ὅπως τὸ ναυάγιο, ἀλλὰ αὐτὸ δείχνει τὴν τρικυμία ἐν τῷ κρανίῳ του. Στόχος του εἶναι τὰ μικρὰ ἀριστερὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα κι ὀλίγες μονάδες νὰ τοῦ κόψουν, τὸν ὁδηγοῦν σὲ νέα κατηφόρα· ἀλλά «τὸ τέρμα τοῦ κατήφορου εἶν’ ὁ πάτος», ἴσως ὄχι ἀμέσως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλὰ ὁ δικός του…