Ὁ Βλαδίμηρος Ποῦτιν ἔχει ὑποστεῖ, μὲ τὴν ἀνταρσία τῆς ὁμάδος Βάγκνερ, τὸ χειρότερο πλῆγμα στὴν 23 ἐτῶν ἐξουσία του· ἡ ἀνταρσία ἦταν κωμικοτραγικῆς μορφῆς καὶ δὲν εἶχε ἀνταπόκριση, καθὼς κι ἂν ἔφθαναν οἱ στρατιῶτες της στὴν Μόσχα, θὰ τοὺς μάζευε ὁ πρῶτος χωροφύλακας, ἀλλὰ τὸ ρωσικὸ κράτος ἔδειξε τὶς ἀδυναμίες του. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι οἱ μπερτοδυλικὲς διακηρύξεις τοῦ ἀρχηγοῦ της, οὔτε ἡ ἀπροθυμία μεγάλου μέρους τῶν ἀνδρῶν του τοῦ νὰ ἀκολουθήσουν, ἀλλὰ ἡ ἀδυναμία τῶν ρωσικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, τοῦ νὰ ἐντοπίσουν τὶς μεθοδεύσεις· εἶναι δυνατόν, ὁ διοικητὴς κάποιων τμημάτων τοῦ στρατοῦ, σὲ καιρὸ πολέμου, νὰ κηρύσει ἀνταρσία καὶ νὰ ὑβρίζει τὸν ἀρχηγὸ τοῦ κράτους; ὁ Εὐγένιος Πριγκόζιν κατέφυγε στὴν Λευκορωσία καὶ πολλοὶ ἄνδρες του, ὅσοι δὲν συμμετεῖχαν, παραμένουν στὸ στρατό, ὑπογράφοντες νέες συμβάσεις. Οἱ εὐθύνες ὅμως τῶν ἀρχηγῶν τοῦ στρατεύματος εἶναι σοβαρώτατες καὶ θὰ καταλογισθοῦν σύντομα…