Τὸ χολλυγουντιανὸ φαινόμενο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι γνωστὸ στὴν ἑλληνικὴ ἀριστερά· ἡ ἀρχή του βρίσκεται στὸν πρῶτο σοσιαλιστὴ πρωθυπουργό, ἔστω κι ἂν αὐτὸς εἶχε ἰσχυρὲς οἰκογενειακὲς ρίζες στὴν πολιτική μας ζωὴ καὶ συνεχίζεται στὸ ἀποκορύφωμά της μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο, ἀλλὰ μὲ τὴν ἄμεση διασύνδεση τῶν ἀμερικανικῶν κυκλωμάτων μὲ τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο τῆς χώρας. Αὐτοὶ οἱ μηχανισμοὶ ἔστησαν τὴν προπαγάνδα τῆς εἰκονικῆς πραγματικότητος, σχετικὰ μὲ τὴν ψηφοφορία τῆς Κυριακῆς, ὅπου ἡ σύγκριση δὲν γίνεται μὲ τὶς προηγούμενες ἢ ἐκεῖνες τῶν ἄλλων κομμάτων, ἀλλὰ μὲ τὴν προαναγγελθεῖσα αὐθαίρετη προσμονή τους· τὴν τυπικὴ λογικὴ ἀκολουθοῦν τοῦ ἐλέγχου τῶν μαζῶν μὲ τὴν τηλεοπτικὴ εἰκόνα. Τὸ σύνθημα, «ἕνας νόμος κι ἕνα ἄρθρο», ἐπαναλαμβάνεται…