Σὲ ἕνα πρᾶγμα διακρίνεται ἀκόμη ἡ Εὐρώπη, στὴν σύγκληση τῶν διαφορῶν της· τὸ μεταναστευτικὸ ἔχει παραμείνει ἀπὸ δεκαετίας περίπου στὸ κρίσιμο θέμα διαφωνιῶν στὸ ἐσωτερικό της· ἐξαίρεση ἔγινε μόνο γιὰ τὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ τοὺς πρώτους μῆνες, ἐνῶ στὴν συνέχεια ἐμφανίσθηκαν οἱ ἔντονες λαϊκὲς ἀντιδράσεις. Ἡ Λαμπεντοῦζα τῆς Ἰταλίας ἔχει πνιγεῖ ἀπὸ μετανάστες ἀπ’ τὴν Τυνησία, ἀλλὰ ἡ Γαλλία πρώτη κι οἱ βόρειες χῶρες ἀρνοῦνται τὴν διανομή τους σὲ ὅλους τοὺς ἑταίρους· ἡ ἐπίσκεψη τῆς προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς, καὶ τῆς Ἰταλίδος πρωθυπουργοῦ εἶχε μόνο τηλεοπτικὴ κάλυψη. Ὅσο γιὰ τὴν ἑνιαία αὐτόνομη ἐξωτερικὴ πολιτική, αὐτὴ ἔχει παραπεμφθεῖ εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλένδας· ἡ Γερμανία πρώτη, δηλαδή, Πράσινοι καὶ Φιλελευθέροι, ἀρνεῖται τὴν ἄσκηση εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς, ἔστω καὶ συμπληρωματικῆς τῆς ἀτλαντικῆς, στὸ Οὐκρανικὸ κι ἄλλα διεθνῆ θέματα, παρὰ τὶς ἐμφανέστατες ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις στὴν γηραιὰ ἤπειρο καὶ στὴν ὕφεση στὴν γερμανικὴ οἰκονομία περισσότερο.