Εὐρώπη, ἀπονατοϊσμός της

Στὴν δυσχερῆ κι ἄκρως δύσβατη περίοδο τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀπονατοποιήσεώς της ἔχει εἰσέλθει ἡ Εὐρώπη, ἔστω κι ἂν οἱ περισσότερες κυβερνήσεις της δὲν τὸ ἔχουν ἀντιληφθεῖ ἢ προσποιοῦνται, ὅτι δὲν τὸ καταλαβαίνουν· τὰ μηνύματα εἶναι διττῆς μορφῆς, ἀπογοήτευση ἀπ’ τὸ φιλελεύθερο μεταπολεμικὸ σύστημα, μὲ τὴν προσφορά του τῆς εὐημερίας, τῆς καλύτερης τῆς ἱστορίας της, ἀλλὰ ποὺ τελείωσε ὁριστικὰ μᾶλλον μὲ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ τὴν ὑπαγωγή της στὴν ψυχροπολεμικὴ ὑποταγή της τῶν ἀτλαντικῶν ἐπιταγῶν· δεύτερο, ἡ ἀκροδεξιὰ κερδίζει στοὺς λαούς της, παρὰ τὶς ἀκρότητες τοῦ παρελθόντος, ἐνῶ ἡ ἀριστερὰ ἀποδεικνύεται ἄλαλη κι ἀδύναμη κατανοῆσαι τὶς ριζικὲς ἀλλαγές. Οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ ἔχουν ἀντιληφθεῖ σὲ μεγάλο βαθμό, ὅτι τὰ κύρια θύματα τοῦ πολέμου εἶναι οἱ ἴδιοι καὶ τὸ εὐρώ, ἔστω κι ἂν προσποιοῦνται οἱ κυβερνήσεις τους ἄλλα, ἑπομένως ἀναλαμβάνουν οἱ ἴδιοι τὴν προάσπιση τῆς ἠπείρου. Εἶναι εὔκολο ὡς ἀποτέλεσμα; Ἴδομεν.