Ἡ Εὐρώπη, δηλαδὴ οἱ κυβερνήσεις τῶν μεγάλων χωρῶν της, μὲ πρώτη τὴν Γερμανία, εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ προσγειωθεῖ στὴν διεθνῆ πραγματικότητα καὶ νὰ δείξει ὅτι ἀσχολεῖται μ’ αὐτὴν κι ὄχι μόνο μὲ τὴν Οὐκρανία, κατὰ τὰς ἀτλαντικὰς ἐντολάς. Δύο γεγονότα συντάραξαν τοὺς πολιτικοὺς καὶ οἰκονομικούς της κύκλους· ἡ δήλωση τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ὅτι ἡ Γαλλία ἀποχωρεῖ ἀπ’ τὸν Νίγηρα, δηλαδὴ ἀπ’ τὴν γαλλόφωνη Ἀφρική, τὴν κύρια ζώνη ἐπιρροῆς της στὴν μαύρη ἤπειρο καὶ πρακτικῆς διεθνοῦς παρουσίας· δεύτερο, ἡ ἀπότιση τιμῆς στὸν ναζιστὴ Οὐκρανὸ ἀπ’ τὴν καναδικὴ Βουλή. Ἡ κοινὴ γνώμη βλέπει, ὅτι ὁ Βολοντομὶρ Ζελένσκυ στηρίζεται καὶ στηρίζει τὰ ναζιστικὰ μορφώματα στὴν χώρα του καὶ στὸ ἐξωτερικό, ἂν δὲν ταυτίζεται πλήρως μαζί τους· δηλαδή, διερωτῶνται οἱ ἔγκυροι σχολιαστές, δὲν τὰ γνώριζαν αὐτὰ οἱ κυβερνήσεις; ὁπότε πῶς προσέφεραν βοήθεια, χωρὶς ἐγγυήσεις; Δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ἀπάντηση στὰ ἐρωτήματα αὐτά.