Ὁ προϋπολογισμὸς ἐπικυρώνει τὴν ἀναπτυξιακὴ κατεύθυνση τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς, σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ στὴν Εὐρώπη, ἐνῶ αὐξάνεται ἡ εἰσροὴ κεφαλαίων, μὲ πρῶτες τὶς ἄμεσες ξένες ἐπενδύσεις· ἐξαίρεση ἀποτελεῖ τὸ Χρηματιστήριο, συνεχίζων πτωτικά, στὸν ἴδιο βηματισμὸ μὲ τὴν καταστροφολογία τοῦ Χολλυγουντιανοῦ, ἐπιβεβαιώνον ἔτσι τὴν ταύτισή του μαζί του, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ἀποδυνάμωση τοῦ Κυριακοῦ Μητσοτάκη, κατὰ τὰς ἐπιταγὰς τοῦ κρατικοδιαίτου κεφαλαίου μας καὶ τῶν ἀτλαντικῶν τους κυκλωμάτων. Ἀλλά, ἡ ἀγορὰ ἀγνοεῖ τὶς σκευωρίες τους, ὅπως κι ὁ ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος ἐξασφαλίζει τὴν μακροβιότητα τῆς κυβερνήσεως μέχρι τὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς τουλάχιστον· μάλιστα, οἱ ὥριμοι πολιτικοὶ παρατηρητὲς ἐπισημαίνουν, ὅτι ἡ ἀντιπολίτευση ἔχει ἐπείγουσα ἀνάγκη, ἀναδείξεως ἱκανοῦ ἀρχηγοῦ, ὥστε νὰ ἀναβαπτιστεῖ στὶς ἐκλογὲς τοῦ 2027 στὴν θέση του καὶ νὰ διεκδικήσει τὴν ἐξουσία τὸ 2031. Μᾶλλον ὅμως δὲν παρατηροῦνται παρόμοιες ζυμώσεις στὴν ἀντιπολίτευση, μὲ τὴν ἔκδηλη πολιτικὴ ἀδυναμία της.